Bu güzel anlatıma yorum getirmek zor.
İlk okuduğumda,
bu otobüs yolculuklarında ne çek kendimizi dinleriz diye düşündüm.
Hüzünlerimizle baş başa kalırız bir tozlu camın arkasında.
Neler neler geçer bakışlarımızın önünden de, biz hiç birini göremeyiz,
bir soluk fotoğrafın acı veren hatıralarına dalıp gideriz öylece.
Sonra,
yol biter, motor durur,
''seyahatinizde bizleri seçtiğniz için teşekkür ederiz!'' der bir ses,
iki üç adımlık bir merdiven inişi ve hayatın kaldığı yerden devamı.
Kimi zaman onunla, kimi zaman onsuz...
Bir şehri,o şehirde birini seviyorsan seversin aslında.Birinden korkarsan,bütün şehirden korkarsın.Bir şey bırakmışsan bir şehirde,yarım kalmış bir şey,şehir bırakmaz yakanı,geri dönersin mutlaka DÖNDÜRÜR HAYAT!
